ArrowArrow
ArrowArrow
Walter Sauer - Reclining nude
Slider

WALTER SAUER

Brusselse decoratieschilder die omwille van gezondheidsredenen gaandeweg meer etsen en tekeningen ging maken.

1889

Geboren.

Studeert aan de Brusselse Academie voor Schone Kunsten, met name in de klas decoratieschilderen bij Constant Montald. Werken op groot formaat zal een levenslange fascinatie zijn. Ook het japonisme (de voorliefde voor oosterse kunst) is een belangrijke inspiratiebron.

1911

In 1911 maakt hij – gedeeltelijk dankzij een beurs van de stichting Karel Buls – een lange reis door Frankrijk en Italië. Andere studieverblijven in het buitenland scherpen zijn honger naar beelden aan.

1914

Neemt in 1914 deel aan de (laatste) jaarlijkse salon van de Brusselse kunstkring La Libre Esthétique, een kweekvijver van artistiek talent.

Omwille van zijn zwakke gezondheid schakelt Sauer geleidelijk aan over naar het tekenen. Een belangrijk basismotief is het (vrouwelijk) naakt. Toch zal hij altijd actief blijven als decoratieschilder.

Ook op technisch gebied innoveert Sauer. Om de ivoren huid van het model te accentueren, strijkt de kunstenaar zijn blad in met bijenwas. Bladgoud en –zilver vormen soms een schrijn of lijst voor zijn tekeningen.

1925

In de jaren ’20 vestigt Sauer een internationale reputatie als decorateur. Hij vertegenwoordigt België op de Exposition internationale des Arts Décoratifs in Parijs in 1925 (die haar naam geeft aan de art deco).

1927

Wanneer hij in 1927 de opdracht krijgt om een Byzantijnse kamer te decoreren met taferelen uit het leven van Christus, trekt Sauer naar Spanje en Algerije om er inspiratie op te doen. Daar overlijdt hij onverwacht, 38 jaar jong.

1928

In een recensie van het postume eerbetoon in de Brusselse Cercle Artistique et Littéraire in maart 1928 beaamt kunstcriticus Karel Van de Woestijne dat Walter Sauer geen eersterangsfiguur is, maar toch ‘iets aparts vertegenwoordigt’ als volgeling van Félicien Rops – ‘Kunst die eene halve eeuw achter was, die, niettegenstaande eene zekere gratie, niet meer wist te boeien, en formeel niet stevig genoeg kon heeten om levenskansen te bezitten’. Van Fernand Khnopff, de Engelse symbolisten en Gustave Moreau leerde Sauer ‘het schrale der lijn en het valschvoorname van den inhoud’. Of hoe een kritische recensie tegelijk een eerbetoon kan zijn…